Senelerdir deneyimlediğim ve artık vücut kimyamı esir aldığını hissettiğim hep bir yerlerden ayrılma,bir şeyleri geride bırakma zorunluluğu insanı ne kadar yıpratıyor.
Onbeş yılı aşkındır,şehir değiştirerek işe gitmek, işten eve yine şehir değiştirerek dönmek;çok sevdiğin,ait olduğun bir ortamı,evi,işi geride bırakırken acaba tekrar dönebilecek miyim,bıraktıklarımı bir daha görebilecek miyim,yoksa bu son sefer olabilir mi düşüncesi insanın içini buruyor,bu duygu ve düşünce hali alışkanlık haline geliyor.
Gidilen yerdeki durumu benimseyip ondan beslenip tam uyum sağladığında tekrar bir ayrılık hali ve bunun durmaksızın tekrarı,duygusal gelgitleri insanı inanılmaz yoruyor.
Çözümü bir yere kazık çakmak olmasa gerek,ancak en azından bu durumun düzenli ve sürekli olmayacağını bilmek güzel ve rahatlatıcı.
Yazdıklarım 