Torun sevgisinin altında yatanları eşelemeyi sevmişimdir hep.
Son derece doğal bir sevgi tabii ki. Çocuğunun çocuğu demek,nesil devam ediyor,dünyaya bıraktıkları artıyor ve sürüyor demek.
Sevginin kıyaslanması söz konusu değil ama hani neredeyse kendi çocuğundan daha fazla sevip benimsemenin de bir açıklaması olmalı.
Çocuğuna çoğunlukla daha erken yaşlarda sahip olan birey tüm fedakarlıkları yapmakla ve ona sonsuz bağlanmakla birlikte henüz kendisi için de normal şartlarda biçilmiş uzun bir ömür olduğunun bilincinde.Toruna sahip olduğunda ise çoğunlukla daha az ömrü kaldığının ayırdında.
Çocuğa sahip olunduğu zamanki acemilik,telaş toruna sahip olunduğunda yerini daha çok bilgeliğe,ustalığa bırakmış durumda.
İşte bu yeni can,ömrün geçtiğinin farkında olan için hayata tutunmanın, ona bağlanmanın son derece kuvvetli bir sebebi.
Yanı sıra,yaşamın getirdiği tecrübeyi sınamanın,bilgeliği doyasıya yaşamanın kaynağı.
Görece daha az sorumlulukla daha fazla sevginin karşılığı torun.Kim istemez?
(Duygusal yazıyı sulandırmadan bitirmek için çabaladım,galiba başaramayacağım.)
Çocuklarını çok sevmek ve onlardan vazgeçememekle birlikte hani neredeyse acaba direkt torun sahibi olunamaz mıydı diye düşündürdüğü de olmuyor değil hayatın bazı evrelerde…
Yazdıklarım 